"Διογένης ο Κυνικός", Διογένης Λαέρτιος

Για τον Διογένη Λαέρτιο δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου πληροφορίες, ούτε για την ζωή του, ούτε για το σύνολο του έργου του, την καταγωγή του,  δεν είναι καν σίγουρο αν όντως έζησε τον 3^Ο π.Χ. αιώνα όπως πιθανολογείται. Το έργο του όμως, Βίοι Φιλοσόφων (πλήρης τίτλος: Βίοι και γνώμαι των εν φιλοσοφία ευδοκιμησάντων και των εκάστη αιρέσει αρεσκόντων εν επιτόμω συναγωγή), διασώζεται ολόκληρο και μπορούμε να πούμε ότι μέσα από αυτό παίρνει δίκαια τον τίτλο του ιστορικού της φιλοσοφίας. Αποτελείται από δέκα συνολικά βιβλία, τα οποία εξιστορούν συνολικά την ζωή σχεδόν όλων των σημαντικών φιλοσόφων. Στο βιβλίο ΣΤ δεύτερος στην σειρά, παρουσιάζεται ο βίος του Διογένη του Κυνικού. 

Παρόλο που δεν ανταποκρίνεται πάντα στην πραγματικότητα, η εικόνα που έρχεται στο νου μας για τους φιλόσοφους της αρχαίας Αθήνας, είναι αυτή των εκλεπτυσμένων ρητόρων, σε μία πολιτισμένη ατμόσφαιρα αναζήτησης της αλήθειας. Αν και η εικόνα μάλλον δεν αληθεύει στο εκατό τοις εκατό, εντούτοις είναι σχετικά αντιπροσωπευτική αφού λίγο ως πολύ τα γενικά χαρακτηριστικά των διαφόρων σχολών φιλοσοφίας, παρά τις σε πολλές περιπτώσεις ριζικά διαφορετικές κοσμοθεωρίες, είχαν κάποια κοινά χαρακτηριστικά γνωρίσματα σε ότι αφορά τουλάχιστον την δημόσια συμπεριφορά και τον τρόπο με τον οποίο κήρυτταν τα πιστεύω τους.

Μια αρκετά διαφορετική προσέγγιση ήταν αυτή των κυνικών φιλοσόφων. Τόσο οι ριζοσπαστικές αρχές τους όσο και η ιδιορρυθμία των περισσότερων εκπροσώπων της, έκαναν την κυνική σχολή φιλοσοφίας ξεχωριστή. Ο ιδρυτής ήταν ο Αντισθένης στα τέλη του πέμπτου με αρχές του τέταρτου αιώνα, και η κύρια ιδέα ότι η φιλοσοφία πρέπει να ασχολείται με τον άνθρωπο και τα καθημερινά προβλήματα και ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να περιφρονεί ότι μπορεί να του δημιουργήσει εξάρτηση, όπως για παράδειγμα τα υλικά αγαθά.

Ο Διογένης ο κυνικός, έζησε την ίδια χρονική περίοδο με τον Αντισθένη και παρόλο που  δεν είναι σαφές αν υπήρξε μαθητής του, εντούτοις θεωρείται ο κυριότερος εκπρόσωπος αυτής της φιλοσοφικής σχολής. Με ανεκδοτολογική μορφή, περιγραφών γεγονότων από λίγες γραμμές ως μια παράγραφο για το καθένα και χωρίς κάποια μεταξύ τους σύνδεση ο Διογένης Λαέρτιος αποτυπώνει τον χαρακτήρα του Διογένη του κυνικού, ίσως του πιο ιδιορρύθμου μεταξύ των φιλοσόφων όλων των σχολών. 

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

Όταν ρώτησαν τον Διογένη τι ώρα πρέπει να γευματίζει κανείς, εκείνος απάντησε: «Ο πλούσιος όποτε θέλει και ο φτωχός όποτε μπορεί».

Σε κάποια γιορτή ο Διογένης χειροκροτούσε ενθουσιωδώς έναν μυώδη και θηριώδη τεραστίων διαστάσεων τύπο ο οποίος έπαιζε κιθάρα. Όταν τον ρώτησαν γιατί χειροκροτεί με τόσο ενθουσιασμό εκείνος απάντησε: «Διότι τηλικούτος ών, κιθαρωδεί και ου ληστεύει». (μτφ: Διότι αν και είναι τέτοιος, παίζει κιθάρα και δεν ληστεύει).

Όταν ο Διογένης είδε στην είσοδο του σπιτιού  ενός συμπολίτη του μια επιγραφή που έγραφε Μηδέν εισίτω κακόν» (μτφ: κανένα κακό να μην εισέλθει στο σπίτι), ο Διογένης σχολίασε: : «Και ο ιδιοκτήτης από πού μπαίνει;»

Κάποτε ο Διογένης μπήκε σε ένα λουτρό το οποίο ήταν πολύ βρώμικο. Αμέσως ρώτησε : «οι ενταύθα λουόμενοι, πού καθαρίζονται;» (μτφ: όσοι πλένονται εδώ, μετά που καθαρίζονται;).

Κάποια στιγμή ο Μέγας Αλέξανδρος θέλοντας να πειράξει τον Διογένη του έστειλε δώρο ένα πιάτο κόκκαλα. Όταν τον ρώτησε πως του φάνηκε το δώρο ο Διογένης είπε: «Άξιο για έναν σκύλο αλλά καθόλου άξιο για ένα βασιλιά».

Εκτός από ενδιαφέροντα στοιχεία για την κυνική φιλοσοφία και τον βίο του Διογένη το βιβλίο είναι και ένα χιουμοριστικό ανάγνωσμα αφού θα έλεγα ότι εκτός από κυριότερος εκπρόσωπος της κυνικής φιλοσοφίας ο Διογένης ήταν και σημαντικός εκπρόσωπος του «κυνικού χιούμορ».

Η συγκεκριμένη έκδοση περιλαμβάνει μόνο το κείμενο σε μετάφραση, με επιπρόσθετα έναν μεγάλο πρόλογο αλλά και αρκετά ιστορικά ανέκδοτα για τον Διογένη από άλλες πηγές.

‘Κάφκα’, Gerard - Georges Lemaires

Από το οπισθόφυλλο:

Μαγεμένος αλλά και ταυτόχρονα απωθημένος από την Πράγα, αναζητώντας μια Γη Επαγγελίας και εξόριστος στο Βερολίνο, δειλός αρραβωνιαστικός και αμετανόητος γόης, ολοκληρωμένος αθλητής, υποχόνδριος και χορτοφάγος, άθρησκος εβραίος και παθιασμένος με την κουλτούρα yidish και την έκρηξη του σιωνισμού, πιστός σε στέρεες φιλίες και μοναχικός, ερωτευμένος με τη ζωή και στοιχειωμένος από τον θάνατο, ο Φραντς Κάφκα (1883 - 1924) αποτέλεσε ένα μυστήριο για τον εαυτό του και τους άλλους.

Ένας από τους πιο αγαπημένους μου συγγραφείς, ο Φράντς Κάφκα είναι ίσως από τους πιο δύσκολους ανθρώπους,  τόσο στο να γράψει κανείς βιογραφία για αυτόν όσο και να την διαβάσει αφού η δύσκολη ζωή ενός παράξενου ανθρώπου θα δώσει και μια ιδιαίτερη βιογραφία.

Καταρχήν, παρόλο που η εποχή που έζησε ο Κάφκα είναι σχετικά πρόσφατη, δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για την ζωή του. Τουλάχιστον όχι τόσες όπως σε άλλες βιογραφίες όπου υπάρχουν λεπτομέρειες από κάθε στιγμή της ζωής κάποιων ανθρώπων και έτσι μπορούν να εξηγηθούν τα πάντα γύρω από αυτούς και το έργο τους.  Εδώ έχουμε μια μεγάλη αντίφαση, αν αναλογιστούμε ότι ο Κάφκα άφησε αρκετά γραπτά (τουλάχιστον τόσα που θα έπρεπε να δίνουν στοιχεία για εκείνον) αλλά και ημερολόγια για μια σημαντική περίοδο της ζωή του. Επίσης σχεδόν όποιος βρέθηκε δίπλα του στην ζωή του έχει γράψει βιβλίο για αυτόν (συμμαθητές, ερωμένες, φίλοι, ακόμη και ο γιατρός που διέγνωσε την αρρώστια του και τον εξέτασε λίγο πριν πεθάνει!). Παρόλα αυτά υπάρχουν κομμάτια στην ζωή του συγγραφέα που έμειναν μυστικά, ακόμη και κενά ολόκληρα για μεγάλα χρονικά διαστήματα όπου δεν υπήρχε κανένα δείγμα του που βρίσκεται και του τι κάνει.

Ο δύσκολος και δύσμορφος χαρακτήρας του Κάφκα έκανε την ζωή του βιογράφου ακόμη πιο δύσκολη. Επίσης τα διηγήματα του είναι τόσο ιδιαίτερα και άλλοτε αντιφατικά άλλοτε συμβατά με την ζωή του, που δύσκολα μπορούν να εξαχθούν συμπεράσματα. Ο Lemaires με μόνο όπλο τα βιβλία όσων πέρασαν από την ζωή του Κάφκα, τα Ημερολόγια και την επιστολή προς τον πατέρα του ιδίου καθώς και τις εκατοντάδες επιστολές που έγραφε και λάμβανε συνεχώς, επιχειρεί και κατορθώνει να μας δώσει μία πλήρη αλλά συνοπτική εικόνα  της ζωής του συγγραφέα, αποστασιοποιημένος και στηριζόμενος μόνο στα γραπτά, χωρίς σχεδόν καμία αναφορά σε φήμες και όλα αυτά  σε 350 σελίδες μικρού μεγέθους (18 Χ 11). Στο τέλος κάθε σελίδας υπάρχουν οι παραπομπές χρήσιμες για όποιον θέλει να διεισδύσει και άλλο στην πηγή,  αλλά ταυτόχρονα προαιρετικές. Η έκδοση είναι απλή Paperback.

Όλη η ζωή του συγγραφέα εκτυλίσσεται με γρήγορους ρυθμούς. Από τα παιδικά χρόνια έως την σχέση  του με τον πατέρα του, από τις φοιτητικές φιλίες ως την γνωριμία του με τον Μαξ Μπροντ ο οποίος θα παίξει τεράστιο ρόλο στην ζωή του και από τις σχέσεις με τις (πολλές για την εποχή) ερωμένες του έως την βαριά ασθένεια του θα φανεί καθαρά τι ρόλο έπαιξαν όλα τα παραπάνω και όχι μόνο στο έργο στου συγγραφέα.

Ένα έργο το οποίο έμεινε στο μεγαλύτερο μέρος του ανολοκλήρωτο, ενώ  μεγάλο μέρος κατέστρεψε και ο ίδιος ο Κάφκα όταν ήταν εν ζωή αφού δεν πίστεψε ποτέ ότι ήταν άξιος συγγραφέας. Είναι χαρακτηριστικό ότι αρνιόταν πεισματικά να εκδώσει τα έργα του ακόμη και κάτω από πιέσεις καταξιωμένων εκδοτών με ανούσιες δικαιολογίες.   Ίσως αυτές του οι ενέργειες και τα πιστεύω του να ήταν τελικά, όπως και η ζωή του μέρος του έργου του, αφού στο σύνολο του αναφέρεται στην αδυναμία κατανόησης των συστημάτων και των δομών, στον φόβο απέναντι στους γρήγορους ρυθμούς μιας σύγχρονης κοινωνίας, στο άγχος και την αδυναμία αντίδρασης στις διάφορες μορφές εξουσίας όπως και την ανάγκη υποταγής σε αυτές, συναισθήματα τόσο πρωτόγνωρα για την εποχή του όσο βαθιά ριζωμένα μέσα μας σήμερα.

Μετά τον θάνατο του ο φίλος του Μαξ Μπροντ, αγνοεί την εντολή του Κάφκα να κάψει όλο το ανέκδοτο έργο του,  επιμελείται και εκδίδει τα έργα που γνωρίζουμε σήμερα. 

Έτσι τίποτε από τα παραπάνω δεν εμπόδισαν το έργο του Κάφκα να ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο, και να διαδώσει το μεγαλείο αυτής της αριστουργηματικής λογοτεχνίας που κατά την γνώμη μου σήμερα είναι πιο επίκαιρη παρά ποτέ.

''Πιστός για ένα χρόνο'', A. J. Jacobs

Ο A. J.  Jacobs είναι Αμερικάνος δημοσιογράφος και συγγραφέας.  Eίναι αρχισυντάκτης της Αμερικάνικης έκδοσης του περιοδικού Esquire.  Το 2005 αποφασίζει να ζήσει για έναν ολόκληρο χρόνο σύμφωνα με τις διδαχές του Χριστιανισμού  τηρώντας κατά γράμμα τις γραφές, και να κάνει βιβλίο το όλο εγχείρημα. Το ‘Πιστός για ένα χρόνο’ είναι το χρονικό αυτής της προσπάθειας, και περιγράφει τα αληθινά γεγονότα, χωρίς μυθοπλασία, αν και σε κάποιες περιπτώσεις ο συγγραφέας αναγκάστηκε να αλλάξει κάποια ονόματα, και τις περιγραφές κάποιων ανθρώπων.

Ο κύριος στόχος του Jacobs, ήταν να ζήσει σύμφωνα με τις γραφές εφαρμόζοντας ακριβώς και κυριολεκτικά όσα αυτές προστάζουν,  στην καθημερινότητα του χωρίς να κάνει καμία εξαίρεση. Από απλές εντολές όπως το να μην λέμε ψέματα (που το βιβλίο αποδεικνύει ότι δεν είναι και τόσο εύκολο) έως πιο σύνθετες όπως το να λιθοβολείς  τους αμαρτωλούς, θα πρέπει να μπαίνουν σε καθημερινή εφαρμογή. Έτσι όταν συναντάει με την γυναίκα του ένα φιλικό ζευγάρι στον δρόμο, την στιγμή που χαιρετιούνται και υπόσχονται όλοι να ξαναβρεθούν, και ενώ ο μέσος άνθρωπος θα έλεγε ένα τυπικό ‘εντάξει’ ακόμη και αν ήξερε ότι αυτό δεν θα γίνει γιατί δεν το θέλει, ο Jacobs δηλώνει κατά πρόσωπο ότι δεν επιθυμεί να τους ξαναδεί γιατί δεν περνάει καλά μαζί τους, φέρνοντας την γυναίκα του σε πολύ δύσκολη θέση. Από την άλλη, λιθοβολεί έναν γνωστό του που αμάρτησε, με μικρά χαλικάκια όμως αφού στην Βίβλο δεν διευκρινίζεται το μέγεθος των πετρών.

Μέσα από αυτή την πνευματική και παράξενη διαδρομή ο Jacobs θα έρθει σε επαφή με πολλούς ανθρώπους διαφόρων θρησκειών και αιρέσεων και αυτό είναι ένα πολύ ενδιαφέρον και μεγάλο μέρος του βιβλίου, που μας παρουσιάζει το πώς ο κάθε ένας ή το κάθε θρησκευτικό κίνημα έχει ερμηνεύσει την Βίβλο με ένα δικό του τρόπο.

Το βιβλίο περιγράφει την ζωή του Jacobs σε μορφή ημερολογίου για ένα χρόνο, μέσα σε 400 σελίδες, με μία εύκολη, σαφή και κατανοητή γλώσσα. Κινείται με μεγάλη αξιοπρέπεια στα θρησκευτικά θέματα χωρίς να λοιδορεί ή να χλευάζει ούτε τα δόγματα ούτε τις πεποιθήσεις, ενώ από την άλλη το χιούμορ είναι αισθητό και σατιρίζει τις ακραίες καταστάσεις.  Το βιβλίο δεν προσπαθεί να πει τίποτε ούτε να περάσει κάποια μηνύματα ούτε να προβληματίσει με διλήμματα και αυτό συγγραφέας το ξεκαθαρίζει από την αρχή. Έτσι πολλοί μπορεί να βρουν όλο το εγχείρημα ανούσιο ή και καθαρά εμπορικό. Το δεύτερο ισχύει σίγουρα, αφού ο λόγος για τον οποίο έγινε εξαρχής το εγχείρημα ήταν για να γραφτεί το βιβλίο.

Το ‘Πιστός για ένα χρόνο δεν είναι κάποιο λογοτεχνικό αριστούργημα, ούτε θα μείνει χαραγμένο στην μνήμη σας. Αφού το διαβάσεις το βάζεις στην βιβλιοθήκη και το ξεχνάς. Πιστεύω όμως ότι πρόκειται για ένα ευχάριστο βιβλίο, που έχει πλάκα, που μπορεί κάποιες στιγμές ανάλογα με τα βιώματα του καθενός να προβληματίσει και που σίγουρα θα μεταδώσει αρκετές γνώσεις που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε ειδικά για την Παλαιά Διαθήκη αλλά και για τους ανθρώπους των σημερινών θρησκευτικών κινημάτων.

"Επιστολή προς τον πατέρα", Φραντς Κάφκα (Franz Kafka) :

Πρόκειται για ένα μοναδικό έργο, όχι πάνω από 90 σελίδες, κατά την γνώμη μου από τα πιο αντιπροσωπευτικά του Κάφκα, για αναγνώστες μυημένους σε αυτόν όμως, εκτός και αν υπάρχει ανοιχτό πεδίο στο οποίο θα ακολουθήσουν και άλλα έργα του ίδιου συγγραφέα, γιατί αλλιώς, σαν αυτόνομο βιβλίο , χωρίς δηλαδή μια περεταίρω γνώση του έργου και του βίου του συγγραφέα, φοβάμαι ότι θα απογοητεύσει.

Ο Φραντς Κάφκα το 1919 αποφασίζει και γράφει μια επιστολή στον πατέρα του την οποία δεν έστειλε ποτέ. Κάποια στιγμή την παρέδωσε την φίλη του Μιλένα και της είπε ότι θα της ζητήσει να την παραδώσει στον πατέρα του. Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ και έτσι η Μιλένα μετά τον θάνατο του την παρέδωσε στον φίλο του Κάφκα Μαξ Μπρόντ ο οποίος την έκανε βιβλίο, αγνοώντας όπως είναι γνωστό την επιθυμία του Καφκα να καεί με το υπόλοιπο ανέκδοτο έργο του.

Εδώ δεν έχουμε απλά μία επιστολή στην οποία αναφέρονται κάποια παράπονα και ουσιαστικά ένας γιος κατηγορεί τον πατέρα του για την κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί (φοβίες, κακή υγεία, αδυναμία συγκέντρωσης, μειωμένη κοινωνικότητα κ.λπ.).Εδώ έχουμε ένα λογοτεχνικό αριστούργημα πάνω στο οποίο ο Κάφκα χτίζει ένα δικολαβικό έργο στο οποίο ξεκινώντας από την παιδική του ηλικία και προχωρώντας ως την ενηλικίωση του εκείνη την στιγμή, προσάπτει μία προς μία τις κατηγορίες στον πατέρα του. Στην συνέχεια θέτει με απόλυτη ειλικρίνεια και ρεαλισμό την υπερασπιστική γραμμή του πατέρα (όπως φαντάζονταν ότι θα ήταν βάση της εμπειρίας του και των γεγονότων) και στην συνέχεια καταρρίπτει μία προς μία τις υπερασπιστικές αυτές τακτικές με επιχειρηματολογία και παραδείγματα. Στο τέλος, του δίνει το δικαίωμα μίας τελική υπερασπιστικής γραμμής επι του συνόλου, την οποία και καταρρίπτει κλείνοντας την επιστολή.

Η γλώσσα της επιστολής είναι αμιγώς Καφκική, που σημαίνει μεγάλες προτάσεις και δύσκολα νοήματα που απαιτούν μια συγκέντρωση. Μη φανταστείτε κάτι τρομερό, ένας κλασσικός Κάφκα.

Η έκδοση από τις εκδόσεις Ίνδικτος είναι εξαιρετική. Δέσιμο με μαλακό εξώφυλλο, και καλαίσθητο κάλυμμα. Οι σελίδες τόσο χοντρές που μόνιμα νόμιζα ότι γύριζα δύο. Η μετάφραση έχει γίνει κατευθείαν από το γερμανικό χειρόγραφο και έχει αποδοθεί αυτολεξεί.

Εκτός από την επιστολή το βιβλίο περιλαμβάνει:

Πρόλογο του Μεταφραστή

Περιγραφή των προσώπων που αναφέρονται στην επιστολή

Σημειώσεις του μεταφραστή (σε ξεχωριστή ενότητα)

Διαφορές χειρόγραφου και δακτυλογραφημένου πρωτότυπου

Χρονολόγιο της ζωής του Κάφκα

Φωτογραφικό υλικό.

"Steve Jobs, η επίσημη βιογραφία ", Walter Isaacson

Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες όταν ο διακεκριμένος δημοσιογράφος, συγγραφέας και βιογράφος Walter Isaacson,ο οποίος είχε ήδη γράψει τις βιογραφίες του Αινσταιν, του Βενιαμιν Φραγκλίνου, και του Κίσινγκερ, δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από τον Steve Jobs, ιδρυτή και διευθύνων σύμβουλο της Apple Computers, ο οποίος του ζήτησε να γράψει την βιογραφία του.

Όπως ήταν φυσικό, παρά τις έντονες πιέσεις που δεχόταν από τον Jobs, ο Isaacson αρνήθηκε, αφού θεώρησε ότι ο Jobs ήταν αρκετά νέος και είχε πολλά ακόμη να δώσει, άρα ήταν νωρίς για να εκδοθεί η βιογραφία του. Η γνώμη του άλλαξε, όταν τον πλησίασε η γυναικά του Jobs η οποία τον ενημέρωσε ότι ο Jobs έπασχε από καρκίνο και έχει πολύ λίγη ζωή ακόμη.

Νομίζω ότι η βιογραφία είναι ένα από τα πιο περίεργα είδη στην ανάγνωση, καθώς χρειάζεται να προϋπάρχει μια αγάπη αν όχι για τον ίδιο τον άνθρωπο που δημοσιοποιείται η ζωή του τουλάχιστον για το περιβάλλον ή την εποχή την οποία έζησε, έστω για το αντικείμενο με το οποίο ασχολήθηκε. Έτσι αν δεν σας ενδιαφέρει καθόλου η ιστορία των Η/Υ, το γιατί σήμερα έχετε παραθυρικό περιβάλλον και ποντίκι στον υπολογιστή σας ή το πώς ένας απλός νέος από μια απλή αστική οικογένεια γίνεται εκατομμυριούχος στα 25 του χρόνια, πολύ απλά μη διαβάσετε αυτό το βιβλίο. 
Αν όμως θέλετε να μάθετε ποιος εμπνεύστηκε για πρώτη φορά την έννοια του προσωπικού H/Y σε κάθε σπίτι, ποιος έπεισε την μουσική βιομηχανία να πουλάει μεμονωμένα τραγούδια μέσω διαδικτύου και πως δυο φίλοι οι όποιοι ξεκίνησαν να φτιάξουν μια συσκευή για να μιλάνε δωρεάν στο τηλέφωνο έγιναν οι άνθρωποι που έφτιαξαν μια εταιρεία στην οποία στηρίχτηκε όλη η σύγχρονη πληροφορική και αντέγραψε η Microsoft, τότε το βιβλίο αυτό είναι για εσάς.

Όλη η ιστορία της σύγχρονής πληροφορικής και οι άνθρωποι της περνάνε από τις σελίδες αυτού του βιβλίου. Σε κάθε αμφιλεγόμενο σημείο ο βιογράφος παραθέτει όλες τις απόψεις καθώς μίλησε εκτός από τους φίλους και με όλους, ακόμη και με τoυς ορκισμένους, εχθρούς του Jobs.

Το βιβλίο είναι επίσης χρήσιμο εκτός από τους λάτρεις της πληροφορικής και σε όλους όσους θέλουν να διερευνήσουν από την ‘management & marketing’ πλευρά μια τόσο μεγάλη και καινοτόμο εταιρεία.

Όμως ο Jobs είχε και μια ενασχόληση που λίγοι γνώριζαν και η οποία αναλύεται στο βιβλίο. Ήταν ο άνθρωπος που έδωσε ψυχή στην Pixar, εταιρεία που για χρόνια έδινε κίνηση στις φιγούρες της Disney φτιάχνοντας τα κινούμενα σχέδια και που ως σήμερα είναι η πιο πετυχημένη εταιρεία παραγωγής κινουμένων σχεδίων με πολύ γνωστές παραγωγές (Toy story, Nemo, Cars κ.λπ.) 

Σε ότι αφορά τον άνθρωπο Jobs, ο βιογράφος κρατάει ψηλά το επίπεδο, χωρίς να ασχολείται καθόλου με σκανδαλοθηρικές καταστάσεις και κιτρινισμούς.
Από την άλλη πλευρά όμως δεν αγιοποιεί καθόλου τον Jobs μάλιστα παραθέτει και όλα τα αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα του (κυκλοθυμικός, νευρικός, δεν πλενόταν, έκανε ακέραιες δίαιτες, έπαιρνε LSD κ.λπ.) και πως αυτά συνετέλεσαν στο να γίνει αυτό που είναι. Έτσι και αλλιώς ο Jobs δεν ζήτησε ούτε να ελέγξει αλλά ούτε καν να διαβάσει το βιβλίο πριν εκδοθεί.

Η γραφή είναι εξαιρετικά ευχάριστη, αφηγηματική, πολύ γρήγορη και σε κραταέι σε ενδιαφέρον.

Το μέγεθος του βιβλίου είναι μεγάλο, 522 πυκνογραμμένες σελίδες, χωρίς τις πηγές, μεγαλου μεγέθους.

Η επιμέλεια των εκδόσεων καλή, η κλασική του Ψυχογιού.

Ο Steve Jobs o οποίος είχε γεννηθεί το1955, έφυγε από κοντά μας στις 5 Οκτωβρίου 2011.